Zielona granica

Wszystko zaczyna się od języka. To, jak określamy drugiego człowieka, decyduje o tym, czy dostrzegamy w nim podmiot, czy jedynie "problem" do rozwiązania. Powinniśmy sobie odpowiedzieć na pytanie: Jak dobór słów w przekazach informacyjnych wpływa na nasz poziom empatii? A potem spróbować dokonać analizy mechanizmu dehumanizacji poprzez język propagandy.

Warto odnaleźć różnice między informacją a manipulacją. Jak rozpoznać techniki manipulacji, które mają na celu wywołanie w odbiorcy negatywnych emocji i przygotować go na akceptację zła?

Film stawia nas przed brutalną prawdą: gdy mowa o godności ludzkiej, nie ma miejsca na zrzucanie odpowiedzialności na system, rozkazy czy trudne czasy. Tutaj pytania się mnożą, a o proste odpowiedzi nie jest łatwo.

Czy istnieje "lepszy" lub "gorszy" moment na bycie przyzwoitym?

Jak nie stać się obojętnym w świecie, który promuje izolację i lęk przed "obcym"?

Czym jest "wyrzut sumienia" w skali społeczeństwa?

Czy potrafimy jako wspólnota rozmawiać o sprawach trudnych bez zastraszania i zakrzykiwania innych?

Ostatnim etapem procesu, który pokazany jest w filmie, to obojętność – stan, w którym pozbawiamy drugiego człowieka jego człowieczeństwa w naszych oczach, by poczuć się bezpiecznie.

Edukacja obywatelska to zajęcie, podczas których kształtuje się umiejętność budowania odporności na manipulację i kształtowanie samodzielnego myślenia. A "Zielona granica" to lekcja o tym, że wolontariat, pomoc i solidarność rodzą się tam, gdzie kończy się obojętność.