„Uwięzieni w słowach rodziców. Jak uwolnić się od zaklęć, które rzucano na nas w dzieciństwie”- Agnieszka Kozak i Jacek Wasilewski

Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego jako społeczeństwo tak często reagujemy lękiem na zmianę lub nieufnością wobec drugiego człowieka? Odpowiedź często kryje się w krótkich, powtarzanych przez lata zdaniach, które autorzy nazywają „zaklęciami wychowawczymi”.

Te słowa nie budują – one więżą, a w obliczu wyzwań współczesnego świata – po prostu nie działają. Autorzy przytaczają konkretne historie, pokazując, jak pozornie niewinne uwagi rodziców stają się klatkami dla dorosłych ludzi:

„Dziewczynki się nie złoszczą” – nauka wypierania emocji i zgody na przekraczanie własnych granic.

„Chłopaki nie płaczą” – blokada empatii i wrażliwości, która w dorosłym życiu utrudnia budowanie zdrowych relacji.

„Nie rób nikomu kłopotu” – recepta na wycofanie z życia publicznego i brak wiary w to, że mój głos ma znaczenie.

„Musisz być dzielna” – przymus dźwigania ponad siły, prowadzący prosto do wypalenia.

„Bo pan cię zabierze” – fundamentalne sianie lęku przed „obcym”, „innym”, przed światem zewnętrznym.

To, co w tej książce najmocniej rezonuje z mną to wpływ tych osobistych narracji na kapitał społeczny. Jeśli np. od dziecka jesteśmy karmieni strachem przed „panem, który nas zabierze”, trudno oczekiwać, że jako dorośli będziemy otwarci na dialog międzykulturowy czy współpracę.

Polecam tę książkę- otwiera ona drogę do zrozumienia siebie w społeczeństwie.