Strefa interesów

W edukacji obywatelskiej i etycznej ten film staje się punktem wyjścia do najważniejszych pytań o kondycję człowieka, społeczeństwa i odpowiedzialność tych, którzy sprawują władzę.

Wszystko zaczyna się od języka. Film stawia przed nami fundamentalne pytanie: Jak daleko słowa stoją od czynów?

Widzimy, jak starannie wypielęgnowany ogród graniczy z piekłem, o którym się nie mówi, a które jedynie słychać. To lekcja o tym, jak społeczeństwo potrafi „wyciszyć” cierpienie innych, by zachować własny komfort.

Film operuje dźwiękiem i obrazem tak sugestywnie, że niemal czujemy zapachy, których nie chcielibyśmy znać, a dźwięki wdzierają się w do naszego umysłu. Zamiast pokazywać ofiary, film pokazuje ich nieobecność w świadomości oprawców. To potężne narzędzie do nauki empatii i krytycznego myślenia. Wreszcie możemy poruszyć własne sumienie rozważając- czy życie w cieniu muru obozu, udając, że go nie ma, jest formą współudziału? I szerzej jak bardzo my sami potrafimy dziś ignorować „mury”, które odgradzają nas od współczesnych dramatów?

Mierzę się z pytaniem: Czy piękne wydania biografii twórców nazizmu na naszych półkach nie dają im drugiego życia? – mam kilka takich na półkach.

„Strefa interesów” to nie tylko lekcja historii. To przestroga na przyszłość. Wyciąganie wniosków z faktów to nasza obywatelska powinność, abyśmy nigdy więcej nie stali się architektami lub biernymi obserwatorami jakiejkolwiek „strefy interesów”.