"Społeczeństwo populistów" Przemysław Sadura, Sławomir Sierakowski

To lektura, która boli, bo pokazuje, jak wiele procesów społecznych zostało przespanych przez klasę polityczną. Politycy przez lata woleli nie widzieć narastających zmian, a gdy w końcu je dostrzegli, zabrakło im narzędzi, by konstruktywnie na nie zareagować. Zamiast rozwiązań, dostaliśmy więc populistyczne recepty.

Autorzy wprowadzają i tłumaczą termin elektorat cyniczny. To jeden z najciekawszych i najbardziej dosadnych fragmentów książki. Pokazuje on, że spora część wyborców wcale nie musi wierzyć w ideologię danej partii, by na nią głosować. Robią to z wyrachowania, lęku lub poczucia, że „wszyscy kłamią, więc wybiorę tych, którzy dają mi wymierną korzyść”. To przejrzysta, ale i gorzka analiza naszych postaw obywatelskich.

W książce trafnie wypunktowano to co napędza dzisiejszą politykę. Populizm żywi się niepokojem wywołanym przez: pandemię, wojnę w Ukrainie, galopującą inflację, kryzysy migracyjne. Jedną z kluczowych rad autorów dla klasy politycznej jest uspokojenie tych lęków. Zamiast dolewać oliwy do ognia, politycy powinni budować poczucie bezpieczeństwa. Niestety, patrząc na temperaturę kampanii wyborczych, widać, że strach jest wciąż najtańszym i najskuteczniejszym narzędziem marketingu politycznego.

Autorzy proponują kilka sensownych rozwiązań, które mogłyby uzdrowić naszą debatę publiczną, ale muszą one najpierw przebić się do świadomości decydentów.

Polecam „Społeczeństwo populistów” każdemu, kto czuje niepokój, obserwując kolejne nagłówki w mediach. Ta książka nie tylko wyjaśnia, co się dzieje, ale uczy nas, jak nie dać się złapać w pułapkę prostych odpowiedzi na trudne pytania.