"Co mówią zwłoki", "Co mówią kości" - Sue Black

Książki „Co mówią zwłoki” oraz „Co mówią kości”- czyta się z zapartym tchem, niemal jak najlepsze kryminały. Jednak pod warstwą sensacji kryje się potężna dawka wiedzy anatomicznej oraz filozoficzne pytanie o to, co po nas zostaje, gdy zgaśnie światło.

„Co mówią zwłoki”- szacunek do mechanizmu życia. Książka zaczyna się od mocnego cytatu Normana Cousinsa: „Śmierć nie jest największą stratą w życiu. Największą stratą jest to, co umiera w nas, gdy żyjemy”. Black przeprowadza nas przez anatomię człowieka z rzetelnością naukowca, ale i empatią humanistki. Lektura ta prowadzi do bardzo racjonalnego wniosku: warto dbać o ciało. Nie z próżności, ale z szacunku do jego niesamowitej kondycji i funkcji, jakie pełni. To przypomnienie, że biologia jest fundamentem naszej egzystencji, o którym w ferworze codzienności często zapominamy.

„Co mówią kości” - autorka wyciąga na światło dzienne tajemnice skrywane w naszym szkielecie. Okazuje się, że każde złamanie, sposób odżywiania, a nawet środowisko, w którym dorastaliśmy, zostawia trwały ślad w ponad 200 kościach naszego ciała. Czy wiedzieliście, że aż jedna czwarta wszystkich naszych kości tworzy skomplikowaną konstrukcję dłoni? To one są narzędziem naszej twórczości i interakcji ze światem. Kości mogą przetrwać tysiące lat, niosąc informację o naszej tożsamości długo po tym, jak znikną dokumenty i cyfrowe ślady.

W książkach zawarta jest lekcja o godności ludzkiej, która nie kończy się wraz z ostatnim oddechem. To także świetne uzupełnienie dla każdego, kto interesuje się kryminalistyką czy prawem- pokazuje, jak nauka służy sprawiedliwości.

Polecam te lektury na letnie wieczory (choć, jak słusznie zauważasz, może niekoniecznie podczas kolacji!).